|
توشیو دوکو، یکی از معماران ژاپن جدید بعد از جنگ جهانی دوم گفت: ما نه هیچ منبع طبیعی داریم و نه هیچ قدرت نظامی. ما فقط یک منبع در اختیار داریم: ظرفیت ابداع مغزهایمان. این منبع بیپایان است. باید آنرا بسط داد، تربیت کرد، تمرین داد، مجهز ساخت. این قدرت دماغي خواه ناخواه در آینده نزدیک گرانبهاترین و خلاقترین ثروت مشترک همه بشریت خواهد بود. این جملات ساده تفاوت ژاپن با کشورهای نفت خیز خاورمیانه را به تمامی نشان میدهد. تجربه ژاپن و کشورهایی که در نیمه دوم قرن بیستم به مدار توسعهیافتگی ارتقا یافتهاند، اثبات میکند که ثروت واقعی کشورها، نیروی انسانی تربیت شده و آموزش دیده است و نه منابع سرشار زیرزمینی. منابعی که امروز بشر باید به دنبال آن برود، دیگر نه در زمین است و نه در فراوانی جمعیت. ذخایر و منابع امروزی را باید در فکر بشر جستوجو کرد و به بیان دقیقتر در استعداد، اندیشیدن و خلق کردن انسانها جست. تجربه ژاپن و سایر کشورهای توسعهیافته نشان میدهد که مهترین عامل پیشرفت و توسعه در نیمه دوم قرن بیستم توجه و سرمایهگذاری وسیع در آموزش و پرورش بوده است. و بدینسان حیات هر جامعهای در حیات اندیشه آن جامعه گره خورده است. روزنامه شرق ش 374 |
.gif){kind=spacer}
