شاعري

 شاعري عرصة مجاز نيست، شاعري عرصة حقيقت است. حتي معرفت عارفان نيز به ميزان شعور شاعران بستگي دارد. يك فيلسوف شاعر مي‌تواند صدبرابر يك جنگندة ارسطوئي، برهان شليك كند. اگر عارفان با اسلحة شعر مجهز شوند. مثنوي‌ها بپا خواهد شد. و نيستان‌ها به عمل خواهد آمد يك آدم شعر فهم، بهتر از يك دو جين فيلسوف مسلح به منطق است. اهل منطق با شعر ميانة خوب ندارند زيرا اگر قرار باشد همه با منطق شاعرانه زندگي كنند. ترافيك عقلاني جهان به هم مي‌خورد و شمعدان‌ها از وسطِ گلدوزي‌ها سر در خواهند آورد و ريشة درختان از سر و روي دانشمندان آويزان خواهد شد. مي‌دانيد خيلي ها نمي‌توانند با نان و شعر زندگي كنند و خيلي‌ها توسط رياضت كشيدن با بادام يار را ندارند.

ماخذ: روايت شطح - احمد عزيزي