صفحه اصلي  |  معرفي پايگاه  |  ارتباط   |  راهنما  | English division

 جستجو جستجوى سريع 

باشگاه حيات انديشه | طرح انديشه |  پرسشهاي بنيادين | مباحث فكري  | انديشه‌هاي انديشمندان | مناجات | لينكستان | نقد و نظر
انديشه سرا
فلسفه چيست؟
تاريخ انديشه‌ها
تبادل انديشه‌ها
انديشه معاصر
قدرت انديشه
دنياي انديشه‌ها
تاملات فلسفي
مقالات فلسفي
دانشنامه فلسفه
عرفانكده
عرفان
معرفي عرفا
مفهومي به نام خدا
خلوت دل
قطعات عرفاني
مقالات عرفاني
ادبستان
درباره ادبيات
آشنايي با مشاهير ادبيات
قطعات ادبي
شعر و شاعري
مقالات

 عرفانكده-->معرفي عرفا-->عرفاي ايراني--»

سنائي غزنوي

ابوالمجد مجدود بن آدم سنائي غزنوي عارف بزرگ و شاعر نامدار دوره‌ي غزنويان در حدود سال 473 هجري در غزنه به‌دنيا آمد. ابتدا به مدح پادشاهان غزنوي مانند بهرامشاه پرداخت. اما ناگهان تغيير فكر و رويه داد و سير و سلوك آغاز كرد و رديف بزرگترين شاعران تصوف قرار گرفت و از نخستين شاعران بزرگ عارف به شمار آمد.

 سنائي سالي به سفر حج رفت و شهرهاي خراسان را ديد و صاحبان معرفت و اهل تصوف را ملاقات كرد، پس از آن روي به حق و حقيقت آورد و آثار جاويدان ذوق و عرفان و شعر و ادب خود را بوجود آورد و در سال 545 هجري زندگي را بدرود گفت.

سنائي از نخستين كساني است كه از غزل براي بيان تفكرات عرفاني استفاده كرده‌اند و بدين ترتيب براي آيندگان سرمشقي آفريد. اعم از اينكه اين اولويت را براي سنائي قائل باشيم يا نه، اهميت وي در اين است كه زهد و عرفان را به عنوان يك جهان‌بيني به طرزي مؤثر وارد مثنوي اندرزي كه دامنه‌اي كم و بيش وسيع دارد ساخت. سنائي مواعظي مسجع با موضوع‌هاي آزاد و بدون داشتن مباحثي با حدود معين را همراه با تمثيل‌ها و روايت‌هائي از زندگاني اولياءالله و ابرار با داستان‌هاي ساده‌ي غير قانوني به هم پيوسته و اسلوبي تازه پديد آورده است. خدمات سنائي در پيشرفت و تكامل ادبيات عرفاني بسيار زياد است و نمي‌توان طي چند سطر مختصر راجع به آن قضاوت كرد. زيرا براي اين‌كار بايد يك مسئله‌ي غامض يعني رابطه‌ي تصوف با قاطبه‌ي مردم و پيوستگي‌هاي ادبيات عرفاني با افسانه‌هاي ملي و سنت‌هاي بي‌حد و حصري كه غالباً هيچ‌گونه وجه اشتراكي با اسلام ندارد مورد مطالعه قرار گيرد. بيهوده نيست كه جلال‌الدين بلخي (مولوي) گفته است:

عطار روح بود و سنائي دو چشم او

ما در پي سنائي و عطار آمديم

 

آثار مهم سنائي عبارتست از مثنوي‌هاي حديقه‌الحقيقه، كه داراي 10هزار بيت شعر است و آن را در آذر سال 524 هجري آغاز كرده است و در دي سال 525 هجري به انجام رسانده است كه يكي از آثار مهم منظوم تصوف ايراني به‌شمار مي‌رود. طريق‌التحقيق، كه داراي هزار بيت است و آن را در سال 528 هجري به نظم درآورده است.

سيرالعباد الي‌المعاد كه پانصد بيت دارد كه صحنه‌اي از مسافرت روح اشراق‌طلب انسان به همه‌ي مناطق مادي و معنوي جهان است و به قول پرفسور ريپكا يك نوع«كمدي الهي» به صورت مينياتور است. و ديوان قصيده‌ها و غزل‌ها كه در حدود بيست‌هزار بيت است. علاوه بر اينها مثنوي‌هاي ديگر: عقل‌نامه، عشق‌نامه، كارنامه و عفونامه نيز به او نسبت داده شده است. وفات او به سال 545 هجري در غزنين اتفاق افتاد. مزارش در آن شهر معروف است.

 

تاريخ عرفان- رفيع

باشگاه حيات انديشه | طرح انديشه |  پرسشهاي بنيادين | مباحث فكري  | انديشه‌هاي انديشمندان | مناجات | لينكستان | نقد و نظر

Copyright © 2003-2007 Life of Thought e-Publication.

1386-1382

 نشريه الكترونيكي حيات انديشه

مفتخر است در دريافت و اشاعه انديشه‌ها؛ جاي كه نيانديشيم براي ما و به جاي ما، مي‌انديشند!